Psychoterapia procesu pozwala na pracę zarówno z jednostkami, jak i całymi grupami osób. Z założenia jest to koncepcja patrzenia na człowieka w jego różnych stanach świadomości. Człowiek postrzegany jest w kontekście całego życia, tego, co go otacza i co przeżył. Jest to dynamiczne podejście do ciała, ducha, umysłu i świata jako jedności.
Technika psychoterapii procesu uznaje zasadę, że to, co dzieje się w ludzkim życiu i towarzyszące mu odczucia, ma odzwierciedlenie w snach. Psychoterapia procesu pozwala na łączenie się ze snem, z ciałem i relacjami. Zgodnie z założeniami psychologii procesu, problemy, których doświadczamy, same wskazują nam najlepsze sposoby ich rozwiązania. Jedyne, co musimy zrobić, to odkryć proces, któremu te problemy podlegają. Najważniejsza dla psychoterapeuty jest informacja o tym, w jaki sposób dane jednostki lub grupa pacjentów przechodzi i opisuje swoje problemy.
Proces podzielić można na pierwotny oraz wtórny. Proces pierwotny odnosi się do wszystkiego, co jest bliższe świadomości, natomiast wtórny do tego, co jest dalsze. Praca z procesem doprowadzić powinna do dotarcia do procesu wtórnego. Następnie proces ten powinien zostać pacjentowi lub grupie pacjentów przybliżony, rozpoznany przez nich i włączony do codziennego funkcjonowania w sposób skuteczny. Informacja taka dotyczy zazwyczaj zachowań i sytuacji, które zostały wyrzucone przez pacjenta poza nawias jego tożsamości, a co upomina się o jego uwagę, właśnie poprzez symbole senne. Najpierw subtelnie, później coraz gwałtowniej dają o sobie znać. Informacja nie wysłuchana będzie krążyć i pukać do jego świadomości z godnym podziwu uporem i kreatywnością.
Terapia procesu stosowana jest w leczeniu problemów relacyjnych pacjenta ze społeczeństwem, konfliktów grupowych czy napięć społecznych. Pomaga zwalczać uzależnienia, pracoholizm, czy stres, ale też dostarcza inspiracji, rozwija kreatywność i twórcze myślenie.
