drzewko 9

Psychoterapia systemowa jest terapią krótkotrwałą i zazwyczaj obejmuje rozwiązanie jednego określonego problemu.

Terapia systemowa przyjmuje istnienie rozmaitych systemów społecznych, w których funkcjonować może jednostka. Najczęściej środowisko to tworzy rodzina. Psychoterapia systemowa oscyluje wokół relacji społecznych w powstawaniu zaburzeń psychicznych, ponieważ to właśnie środowisko, którym się otacza, ma wpływ na zachowanie człowieka i nie wolno rozpatrywać go w oderwaniu od niego. W podejściu systemowym to nie pacjent jest najważniejszy, a jego relacje, np. małżeńskie (w terapii małżeńskiej) lub rodzinne (w terapii rodzinnej). Ma tu duże znaczenie przyczynowość, w charakterze cyrkularnym. Polega ono na tym, że dane zdarzenia mają wpływ na inne. Jedno wydarzenie może stać się powodem powstania drugiego, drugie trzeciego, a trzecie czwartego, itd, a wszystkie zwrotnie oddziaływają na pierwsze. Pacjent staje się delegatem systemu, a na spotkania psychoterapii zapraszane są całe rodziny (jeśli jest to terapia rodzinna) lub małżeństwo razem. Jest to jedyny sposób na wyleczenie poszczególnych osób z systemu.

Z założenia psychoterapia systemowa przyjmuje, że zachowanie jednostki ma wpływ na reakcje na zachowania innych osób z systemu (czyli rodziny, małżeństwa). Doskonałym przykładem na to może być buntownicze zachowanie dziecka względem rodziców, którzy np. ciągle się kłócą i źle do siebie odnoszą. Zachowania dziecka nie da się zmienić, dopóki rodzice nie przestaną się sprzeczać między sobą. Obecność całej rodziny na terapii jest więc, obowiązkowa. Terapeuta podczas tej terapii jest bardzo aktywny. Nakazuje, ćwiczy, pyta, udziela rad, m.in. w jaki sposób powinni ze sobą rozmawiać. Ten rodzaj terapii jest bardzo skuteczny w leczeniu zaburzeń psychicznych u dzieci i nastolatków.